پيمان‌هاى خود را شكستند كه با پيغمبر و مؤمنان بسته بودند بر اينكه كمك و مددكار دشمنان ايشان نباشند ، و آنها پيمان خود را شكسته و معاونت بنى بكر شدند بر ضرر خزاعه ، و قصد كردند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را از مكّه بيرون كنند در آن هنگامى كه در دار الندوه گرد آمدند و شيطان به صورت پيرمرد نجدى بنزد آنها آمد ( تا آخر حكايت ) پس آنها ابتداء بناى دشمنى را گذاردند ، و به دشمنى و مقاتلهء با ايشان پرداختند در آن وقت يا در روز بدر . يا اينكه مراد از نقض عهدى است كه از آن جماعت ظاهر شد ، و قسم و سوگندهائى كه بر پيغمبر ياد كرده بودند ناديده گرفته و سوگند شكنى كردند ، كه حضرت فاطمه سلام اللّه عليها به آن تذكّر مىدهد كه غرض از تذكّر آن وجوب قتال با غصب‌كنندگان حق اوست و حق اهل بيت عليهم السّلام . پس مراد از شكستن پيمان‌ها و سوگندهاشان آن عهد و پيمانى است كه با پيغمبر بسته بودند و سوگند ياد كرده بودند زمان بيعت كردن با پيغمبر كه فرمان‌هاى او را اطاعت كنند ، و از آنچه كه نهى مىفرمايد خوددارى كنند ، و دشمنى با آن حضرت را در خاطره‌هاى خود خطور ندهند ، پس آنها به عهدهاى خود وفا نكردند ، و در آنچه كه پيغمبر آنها را امر فرموده بود يا نهى كرده بود پيمان شكنى كردند ، و مقصودشان اين بود كه عزم آن حضرت را تغيير دهند براى بيرون كردن كسى كه نفس پيغمبر و قائم‌مقام او بود به امر خدا و امر پيغمبر يعنى امير مؤمنان على بن ابى طالب صلوات اللّه و سلامه عليه ، و از خليفه و جانشين خود قرار دادن او منصرف شود . و تصميم گرفتند براى باطل كردن فرمان‌ها و وصيّت‌هاى آن حضرت كه در حق اهل بيت خود فرموده بود كه آن نازل منزلهء بيرون كردن خود پيغمبر بوده از جايگاه و مقامى كه داشته ، پس كلام حضرت فاطمه سلام اللّه عليها اقتباس از آن